Auteur Topic: Zondag 9 november 2014: Les 4 cimes du pays de Herve – Battice  (gelezen 1402 keer)

Rudy Sol

  • Demarsin
  • Hero Member
  • **
  • Berichten: 138
    • Bekijk profiel
Zondag 9 november 2014: Les 4 cimes du pays de Herve – Battice
« Gepost op: november 11, 2014, 12:38:29 pm »
Jarenlang was deze wedstrijd voor mij de afsluiter van het loopseizoen: Battice zien en sterven. Gedaan met lopen tot eind januari, en dan volgevreten en zo vet als een varken terug beginnen trainen voor het volgende stratenloopseizoen.

Vorig jaar had ik nog een nummer kunnen bemachtigen bij de vrienden van Peulis waar Kris Vandendriessche toen moest afhaken, waardoor ik in zijn plaats nog kon meelopen. 2u37 was toen mijn eindtijd. ‘k Weetni hoe content da’k toen was.

Dit jaar had ik me ruim op voorhand ingeschreven. En geprobeerd om nog wat ander volk in te schrijven en te laten proeven van het land van Herve. Enthousiast dat iedereen was… En wie het allemaal al eens had meegemaakt, kwam natuurlijk met spookverhalen af, waardoor de twijfelaars al ni echt geneigd waren om superenthousiast te gaan inschrijven.

2u37… Het wedstrijdrecord staat op 1u51’56”.
In 1998 gelopen door… ik geloof dat het  Polleke Winnepenninckx was!
Neenee, mensen: iedereen in Battice en verre omstreken weet dat er maar één monsieur 4 cimes is, en dat is nog altijd de super sympathieke Peter De Vocht.  Zowel algemeen, als bij de veteranen I en II heeft hij de wedstrijdrecords stevig op zijn naam staan.
Ik liep Peter tegen het lijf toen ik mijn borstnummer ging afhalen, en vroeg hem verbaasd of hij kwam meelopen. Nee, dat bleek niet het geval te zijn, maar Peter kwam als eregenodigde zoals elk jaar de sfeer opsnuiven. Hij gaf nog wat aanmoedigingen mee voor mij en mijn gezelschap. “Doe da goed en amuseer elle.”

Gisterenavond heb ik op aanraden van Annick Beckers nog rap een gat in mijn inlegzool gesneden om de pijnlijke plek onder de hiel te sparen. (En ’t moet gezegd, ik heb er net zoals gisteren tijdens de wedstijd geen moment last van gehad. Na de wedstrijd wel efkes wa prikkels, maar ’t gaat de goeie kant uit.)

Wie waagden zich aan het avontuur? Wendy Vermaelen was meegegaan om de sfeer op te snuiven en de “Jogging de la Pie” van 6 kilometer te lopen. Johan Vermaelen en ikzelf zorgden ervoor dat Joggingclub Demarsin ook op de lange afstand aanwezig was. Ons KC-team werd verder nog vertegenwoordigd door Karen Claes herself en Roland De Haes. Bakker Marc Lenaerts was ook van de partij en dan de Peulisdelegatie met Guy Houthuys, Marc Heremans, Staf Willemse, Gommaire De Laet en last but not least ultraloper Fons Vekemans.

Voila, om 11 uur gingen we in groep naar de start. Meer dan 700 lopers waren klaar voor de langste tocht over 33 kilometer. De ambitie? Met z’n vieren bij elkaar blijven en genieten van de prachtige omgeving. Alleen ik had immers ervaring met deze wedstrijd, een inschrijving zonder deelname van Johan buiten beschouwing gelaten.

Een samenvatting geven van Les 4 Cimes is heel eenvoudig: 21 kilometer bergaf en de laatste 12 bergop.
Zo simpel is het echter niet ;D De eerste kilometer gaat bergaf. De laatste kilometer gaat bergop. Da’s een feit. En de eerste 22 gaan in theorie vooral in dalende lijn. In de praktijk gaat het regelmatig al eens stevig omhoog ook. Ook de laatste 12 kilometer gaan niet constant omhoog, maar kent tussendoor wat stukken in dalende lijn.
“Les 4 Cimes”, de 4 beklimmingen die de waaltjes de moeite van het vermelden waard vinden, komen er na km 6,5: Croix de Charneux (1e Cime), km 17: Fort dÁubin (2e Cime), km 22: Mauhin (3e Cime), km 30: Chapelle du Transpineu (4e Cime), en als gratis dessert is er na km 32: de pittige "Mur" de Bouxhmont (arrivée).  Elke kilometer is (exact!) aangegeven met een plakkaat waarop het reliëf van het parcours wordt aangegeven, zodat je kan volgen waar je bent en wat er nog te wachten staat. Elke van de “4 Cimes” wordt aan de voet aangegeven met de melding hoe lang er moet geklommen worden tot de top, en aan de top wordt het einde aangegeven. Eigenlijk zijn er 17 heuvels op het parcours. Er zijn slechts 2 kilometers echt vlak. Er zijn 2 stukken door een veldweg (+/- 500 meter en +/- 1 kilometer lang) en er zijn verschillende oorlogsmonumenten en 7 bevoorradingen onderweg. Regelmatig zorgen plaatselijke toeschouwers voor applaus, aanmoedigingen of een drumsessie. Eén enthousiasteling draaide van zijn oprit met de wagen (”what the fuck denkt die te forceren…?”) en zorgde tijdens een beklimming van een paar honderd meter zowaar voor een extra boost door van achter zijn stuur het ene melodietje na het andere op zijn trompet te toeteren! Les 4 Cimes... Onvergetelijk!

Hoe is de de vier musketiers vergaan? Roland kreeg op kilometer 13 last van zijn knie… Hij is tot kilometer 22 blijven volgen, maar na de bevoorrading geraakte hij na het stappen niet terug aan het lopen. Ik raadde hem aan om te stoppen en te vragen of de bezemwagen hem kon terugbrengen, maar Roland wou van geen opgave weten en bereikte - niet lang na ons - toch de finish. Knap staaltje karakter, maar of het gezond was voor de knie…
Karen heeft haar eerste 4 Cimes goed verteerd. Er zijn geen doden gevallen, al moest ik 6 kilometer voor het einde wel Fons Vekemans neutraliseren die wat ambiance in de keet kwam brengen. Ik vreesde voor een kleine uitbarsting van de moegestreden KC en haasde Fons tot op een veilige afstand, waarna ik met een gerust hart kon terugdraaien.
De knie van Johan en mijn hiel hebben de afstand goed verteerd. Voor mij betekende dat dat ik toch nog kan deelnemen aan de marathon van Kasterlee op 16 november. Weliswaar alleen met de ambitie om uit te lopen, maar ik zie het weer zitten.

Een paar honderd meter voor de aankomst, net voor de laatste klim naar de aankomst toe wat steiler wordt, stond Peter De Vocht foto’s te nemen. We kregen van hem de nodige aanmoedigingen mee om aan de eindsprint te beginnen.
En wat heeft ons dit avontuur gekost? Rien, niks, nada, nougabollen! Deze wedstrijd is na 29 jaar nog steeds gratis! De enige moeite die je moet doen, is inschrijven per brief.

Na de aankomst kan iedereen zich verwarmen aan de hete thee die uitgedeeld wordt. Daarna is het tijd voor een douche, en verzamelt iedereen in de zaal Cercle Saint Vincent voor de prijsuitreiking en een – gratis! – bord streekgerechten. Brood! Boter! Perensiroop! Kaas! STINKkaas! ;D Alleen de drank – Val Dieu ;) – is te betalen. In de zaal zorgt een plaatselijke muzikant voor de muzikale ambiance en worden alle mededelingen gedaan in twee landstalen. We zijn blijven plakken. Lang blijven plakken! Ik denk dat ik volgend jaar minder moeite zal moeten doen om volk mee te lokken naar Battice. Héhéhé ;)

Ook nog in de zaal: Peter De Vocht.
Peter stak plots de zaal over om te informeren hoe het geweest was. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om te vragen of we de foto’s ergens te pakken konden krijgen die hij van ons genomen had. Peter zou me die bezorgen per mail, en ondertussen heb ik ze ook ontvangen met tekst en uitleg bij. Nen dikke merci!
Hoeveel keer heb je hier nu gewonnen, Peter? Zeven keer hé? “Neenee, 4 keer eerst en 4 keer tweede.” Ha okee…
Later bleek dat ik eigenlijk wel gelijk had met mijn zeven keer: Peter won 4 keer algemeen (1994, 1995, 1998, 2003), maar haalde daarnaast later nog 3 keer (2005 (V1), 2007(V1), 2010(V2)) het hoogste schavot in zijn categorie.

Uitslag:
http://users.ugent.be/~pdevuyst/uit2014/cphb9nov.pdf

Alle info over de wedstrijd:
http://www.mergellandmarathon.nl/battice/
http://www.afy.be/quatrecimes_2010/corpus.php?page=item_1
« Laatst bewerkt op: november 13, 2014, 13:02:44 pm door Rudy S »
Tot daar mijn bijdrage.
Met sportieve groeten
Rudy Sol