Auteur Topic: Zondag 31 mei 2015: Marathon de la Baie du Mont-Saint-Michel  (gelezen 522 keer)

Rudy Sol

  • Demarsin
  • Hero Member
  • **
  • Berichten: 138
    • Bekijk profiel
Zondag 31 mei 2015: Marathon de la Baie du Mont-Saint-Michel
« Gepost op: juni 01, 2015, 19:34:50 pm »
Juni 2014. Door omstandigheden was mijn geplande trip naar de Mont-Saint-Michel niet doorgegaan. De bult aan de Normandische kust, op de grens met Bretagne, wou ik eens van naderbij bezichtigen, maar ’t zou voor een volgende gelegenheid zijn…

“Is dees niks voor u Rudy?” Johan Vermaelen had een marathon ontdekt die eindigde aan de…
Mont-Saint-Michel!
Naarmate de tijd verstreek werden de plannen concreter. Ik zou gaan voor de marathon. Johan en vader Willy Vermaelen zouden mekaar aflossen in de duomarathon. Wendy Vermaelen en moeder Maria maakten het gezelschap compleet.

Zaterdag 30 mei vertrokken we voor de lange trip richting Saint-Malo in Bretagne, waar we onze borstnummers konden afhalen. Onderweg een dutje gedaan… tot ik wakker werd van de zon die begon te branden. Mmmmm… 30 graden percies al buiten! Ik deed mijn ogen open en keek naar buiten. Oei, nog altijd zwaarbewolkt. Is het dan zo warm? Hoekandanaa Willy? Willy zat naast mij vrolijk te lachen… Een blik op het knoppeke van de zetelverwarming bracht het antwoord. Enfin, ze werkt…
Mijn spermatozoïdekes zijn de eerstkomende zes weken verlamd. Mijn onderbroek zette nog de ganse dag mijn billen in vuur en vlam.
De trip ging verder vlot. Onze borstnummers kwamen vlot in ons bezit. Minder vlot verging het ons daarna… We kregen honger.

De marathoniens hadden zin in pasta. De rest in vis en vlees.
Waar vis en vlees te krijgen was, stond geen pasta op de kaart. Waar pasta te koop was: vis noch vlees te bespeuren. Niet langs de boulevard aan het strand, niet in de stad. Ik sprong na anderhalf uur snel een bakker binnen en kwam terug met XXL-pains au chocolat voor het ganse gezelschap. Die kwamen net op tijd als hongerstiller. Uiteindelijk zijn we teruggekeerd naar de expohall waar de pastaparty haar laatste halfuur inging. Vis en vlees zouden voor zondagnamiddag zijn. Ieder een beker pasta, ik twee.

Na het eten stelde ik voor om eens een kijkje te gaan nemen in het omwalde gedeelte (intra-muros) van Saint-Malo. Vlakbij de expohall. Ondertussen was de wind gaan liggen en scheen het zonnetje.
We wandelden de prachtige kleine binnenstad in. En… gingen het ene na het andere restaurant voorbij. Vis, vlees én pasta! Overal stond het op de kaart. Vijgen na Pasen natuurlijk. We wandelden verder in het omwalde plaatsje, en genoten op de omwallingen van de zonsondergang op de zee met zijn vele kleine eilandjes, bootjes, zeemeerminnen die mooi leken van ver, maar door een verrekijker er plots veel minder aantrekkelijk uitzagen. Soms moet ge niet teveel willen controleren en gewoon genieten van vergezichten hé mannekes.

Tijd om ons hotel in Saint-Malo op te zoeken. Ondertussen weer honger gekregen ondanks de giant-pannenkoeken die Willy voor ons had bemachtigd. “Als er ne Quick of ne McDonalds in de buurt van ‘t hotel is, dan ga ik nog eens wandelen.” Zelden heb ik geluk op dat vlak, maar deze keer was het prijs! Een Quick op amper 150 meter. Mijn laatste avondmaal zou een Quick-menu worden.

Zondag 31 mei. Vroeg op. De marathon vertrok om 8u30 in Cancale, in de buurt van Saint-Malo. Het regende pijpenstelen toen we naar de vertrekplaats gingen. Zoals voorspeld. Het zou volgens de voorspellingen regenen tot de middag, maar volgens de voorspellingen zou de wind steeds in de rug zitten, draaiend van Noordwest in het begin naar Zuidwest op de middag. Een tiental minuten voor de start stopte de regen – gelukkig - echter. En de wind? Pal op kop… De plaatselijke Armand Pien is een amateur!
Door het feit dat ik mijn zak nog moest afgeven en een poging zou wagen om mijn darmen te ledigen was ik Willy al kwijt voor de start. Geen nood, ik zou hem tijdens de wedstrijd kunnen terugvinden aan de vlag van 3u15.

Om 8u30 vertrok de marathon. Misschien de enige marathon waar je van bij de start in de verte de finish kunt zien. En dat bijna de hele wedstrijd lang… Vandaag lag de bult echter verscholen in de bewolking.
Ik zat van bij de start aan de vlag van 3u15. Klaar om Willy Vermaelen er voorbij te hazen naarmate we dichter bij het aflossingspunt kwamen. De eerste twee kilometer gingen pittig bergop. Ik bleef bij de gangmaker met de vlag. Geen Willy te zien. Na drie kilometer was ik het nerveuze gedoe rond de vlag beu, en ging op zoek naar Willy, die ongetwijfeld een voorsprong had, zo vroeg hij aan de start was gaan aanschuiven. Rondom of achter mij was geen Demarsin-truitje te bespeuren. Ik liep van de 3u15-groep weg en kreeg de vlag van 3u in het zicht. Na 4,5 kilometer begon een lange afdaling. Ik liet mij gaan en liep heel wat volk voorbij. De vlag van 3u was aan het eind van de afdaling nog een kleine 200 meter van mij verwijderd. Willy was ik niet gepasseerd, dus die zat vermoedelijk niet voor, maar áchter mij. Vermoedelijk… dus nam ik het zekere maar voor het onzekere en liep verder mijn eigen wedstrijd. Zou ik naar de groep van 3 uur toelopen? Nee, als de afdaling nog 500 meter langer had geweest, had ik er bij gezeten, maar nu zou ik teveel moeite moeten doen om het gat te dichten. Om daarna toch te moeten lossen als ik niet op mijn adem wilde trappen. Ik zocht dan maar mijn eigen tempo. Zoveel mogelijk verscholen in de wind achter een groepje. Steeds wisselend van groep als het tempo te hoog of te laag begon te liggen.

Na 10 kilometer: de berg! Amai, daar is de finish dus, maar ’t is nog meer dan 30 kilometer, copain!
Vanaf dat ogenblik hield ik het einddoel in zicht. Daar was het. Daar moest ik heen. En zo snel mogelijk. Ik wou vandaag onder 3u30 eindigen. 3u20 was haalbaar hoopte ik.
10 kilometer: 43’43”. Schoon getal om te kunnen onthouden achteraf. ;)
13,69 kilometer na een uur lopen.
Aan het aflossingspunt splitste de groep zich. Marathon links, aflossing rechts. Even verder vervoegde de nieuwe lading duo runners de marathonlopers. Vanaf hier kon ik Johan Vermaelen verwachten, tenzij Willy echt een superdag had gehad.
21,1 kilometer: 1u33’33”. Ik heb al veel sneller mijn eerste halve marathon gelopen, maar ’t is een schoon getal om te kunnen onthouden achteraf. ;D

Vanaf de 23e kilometer voelde ik de krachten stilaan minderen. Vroeg, veel te vroeg… Maar het vlotte niet meer. De kopwind had toch zijn tol al geëist.
Tussen kilometer 25 en 26 kwam Johan Vermaelen voorbijgevlogen. Nog wat aanmoedigingen over en weer geroepen, maar aanpikken zat er niet echt in vandaag.
2 uur wedstrijd: 26,60 kilometer afgelegd. 12,91 kilometer het voorbije uur. Gemiddeld niet slecht, maar de laatste kilometers voelde ik de snelheid minderen.
Kilometer 30. De muur. 2u16’35”. Ik maak er een sport van om dat als richttijd te gebruiken. De laatste 12,2 kilometer wil ik graag afleggen binnen het uur als ik alleen loop. Het zou mijn derde beste marathon kunnen worden.
Kilometer 31. De vlag-met-aanhang van 3u15 vliegt mij voorbij...

Het bleef moeilijk. Het gevoel dat tussen kms 23 en 29 helemaal niet goed zat, begon wel stilaan te beteren. Maar de wind bleef grotendeels op kop, en het tempo zakte nog meer. Aanpikken was hopeloos. Ofwel liepen ze te snel, ofwel veel te traag. Foert! Dan maar zorgen dat ik zeker onder 3u30 kon blijven.
Vanaf kilometer 37 begon ik te verdapperen. Ik begon terug rond 5 minuten per kilometer te rennen, en vanaf de 39e kilometer er onder. Nog efkes! Op het 40-kilometerpunt draaiden we de lange rechte weg richting de Mont-Saint-Michel op, en de wind zat in de rug!
Eens goed brullen hielp om het tempo terug de hoogte in te jagen! De laatste 2 kilometer haalde ik nog tientallen moegestreden lopers en loopsters in, mezelf vooruitroepend, telkens het tempo dreigde te zakken.
Aankomst vlak voor de brug naar de Mont-Saint-Michel. 3u18’35” na 42,40 kilometer. Onverhoopt, maar voor gestreden en een 360e plaats op 3528 finishers!
Willy en Johan? Met 3u01’11” een 24e plaats op 719 geklasseerde duo’s. Zelfs eerste buitenlandse duo! ;)

Mijn zeventiende marathon. De vierde, gerangschikt volgens tijd.

Na ons opgefrist te hebben namen we de bus naar de berg met zijn 1300 jaar oude abdij. Een wonder dat die nog steeds recht staat. In weer en wind. Met de moderne middelen treedt slijtage al op na een jaar of 30… We liepen nog een uurtje rond binnen de stadswallen met vele mooie trapstraten. Plezant net na een marathon, maar na enige gewenning kan je die ook weer oplopen hé :D

Daarna werd het weer tijd om de inwendige mens te versterken en weer huiswaarts te keren.

Resultaten marathon:
http://www.sportinnovation.fr/resultats/resultat_cr.php?crs=681

Resultaten duomarathon:
http://www.sportinnovation.fr/resultats/resultat_cr.php?crs=730
« Laatst bewerkt op: juni 02, 2015, 19:18:54 pm door Rudy S »
Tot daar mijn bijdrage.
Met sportieve groeten
Rudy Sol